دقت کرده اید هرچه جنگ نرم تر می شود انتظار سخت تر می گردد؟

فکر کرده اید برعکسش هم صادق است؟ یعنی هرچه جنگ سخت تر است، ‌هرچه آتش و گلوله شعله

ورتر ، هرچه سلاح نظامی برنده تر و کوبنده تر و هرچه عرصه کارزار رویاروتر و تنگ تر، انتظار منجی برای

رزمنده مکتبی آسانتر می شود....

میخواهم این نتیجه را بگیرم که در نرمی یک جنگ سختی باور مندی انتظار ظهور نهفته است ....

جنگ نرم جنگ باورها و قلبهاست و انتظار نقطه شکوفایی باوری صادقانه و عاشقانه به منجی و

موعود امم.

اين رجل فاجري كه خون عزيز ما را به زمين ريخت، تاييد كرد دين خدا را. يعني خدا دين خودش را به او تاييد كرد. با ريختن خون عزيز ما، تاييد شد انقلاب ما. اين انقلاب بايد زنده بماند، اين نهضت بايد زنده بماند، و زنده ماندنش به اين خونريزي هاست .بريزيد خونها را؛ زندگي ما دوام پيدا مي كند. بكشيد ما را؛ ملت ما بيدارتر مي شود. ما از مرگ نمي ترسيم؛ و شما هم از مرگ ما صرفه نداريد. دليل عجز شماست كه در سياهي شب، متفكران ما را مي كشيد. براي اينكه منطق نداريد. اگر منطق داشتيد كه صحبت مي كرديد؛ مباحثه مي كرديد. لكن منطق نداريد، منطق شما ترور است! منطق اسلام ترور را باطل مي داند. اسلام منطق دارد؛ لكن با ترور شخصيتهاي بزرگ ما، شخصهاي بزرگ ما، اسلام ما تاييد مي شود.

هرچه ستمكاري بيشتر باشد، دين عدل بيشتر تاييد مي شود. ظالم با اعمال ظالمانه خودش دين عدل را تاييد مي كند؛ و لايزال اينطور بوده است. فرعون با فرعونيت و طغيانش دين موسي را تاييد مي كند، و ابوسفيان با طغيان، دين رسول اكرم را تاييد مي كند؛ و محمدرضا با طغيان و عصيان و جور و ستم، دين اسلام را تاييد مي كند. خدا همان طوري كه از قشر متفكرين روحاني تاييد مي شود ...، خداي تبارك و تعالي مي فرمايد كه از قشرهاي فاسد هم، از رجل فاجر هم، دين اسلام و دين خدا تاييد مي شود؛ و آن به همين معناست كه گفتم. نه تاييد مي كند؛ تاييد "مي شود": لايزال يويد هذا الدين بالرجل الفاجر.

نهضت ما زنده شد. تمام اقشار ايران، باز زندگي از سر گرفت. اگر يك سستي، ضعفي پيدا كرده بود، زنده شد. اگر نبود شهادت اين مرد بزرگ، و اگر مرده بود اين مرد بزرگ در بستر خودش، اين تاييد نمي شد؛ اين موج بر نمي خاست. الان موجي در همه دنيا، همه دنيا، همه دنيايي كه به اسلام علاقه دارند، اين موج بلند شد. ساير كشورها هم.

برادران!

مردن تهلكه نيست؛ مردن حيات است. آن عالم، حيات است؛ اين عالم مرده است. از مردن نترسيد، و نمي ترسيم. آنها بايد بترسند كه مردن را از بين رفتن مي دانند؛ هلاك و فنا مي دانند. چرا مسلمين از موت بترسند؟ چرا علما از موت بترسند؟ اين مكتب باقي است؛ مكتب اسلام باقي است؛ اين نهضت باقي است، تا اين ريشه هاي گنديده هم زير خاك بروند؛ تا اين ريشه هاي گنديده هم قطع بشوند؛ تا اين توطئه هاي ضعيف هم خنثي بشوند.

خداوند شما را تاييد كند. خداوند برادرهاي ما را، خواهرهاي ما را تاييد كند؛ كه همه براي اسلام مفيد هستيد و همه نهضت را به پيش برديد. الان هم همه با هم به پيش!

باز هم ترور دیگری در جامعه ی علمی اتفاق افتاد: مهندس شهید مصطفی احمدی روشن

"رشد شتابنده‌ی علمی و فتح قله‌های دانش كه با همت و عزم جوانان مؤمن و غیور و توانائی چون مصطفای شهید رونق یافته، امروز قائم به هیچ فردی نیست، این یك جنبش تاریخی و برخاسته از یك عزم خلل‌ناپذیر ملی است. ما به كوری چشم سران اردوگاه استكبار و نظام سلطه، این راه را با قوت و اراده‌ی راسخ دنبال خواهیم كرد و پیشرفت رشك‌آور ملت بزرگ خود را به رخ دشمنان عنود و حسود خواهیم كشید، و البته از مجازات مرتكبان این جنایت و عاملان پشت صحنه‌ی آن هم هرگز چشم‌پوشی نخواهیم كرد." (پیام امام خامنه ای)

یاعلی

و در کنار این عکس تصویری از یک صهیونیست با تی شرتی که رویش نوشته یک تیر و دو نشان با تصویری از یک زن باردار محجبه.

a

 نه دی اگر چه روز بود اما شب قدر انقلاب اسلامی بود و فرشته ها شهدایی بودند که همراه با ما ستاره های حضرت ماه “این عمار” خامنه ای را با حضور خود لبیک گفتند.

بسيج سياسي است ......................اما سياست‌زده نيست
مجاهد است ..................................اما بي‌انضباط و افراطي نيست
عميقاً متدين و متعبد است ...............اما متحجر و خرافي نيست
بابصيرت است ................................اما از خودراضي نيست
اهل جذب حداكثري است .................اما در اصول تسامح نمي‌كند
طرفدار علم است ...........................اما علم‌زده نيست
اخلاق اسلامي دارد ........................اما رياكار نيست
در آبادكردن دنيا فعال است ...............اما اهل دنيا نيست
بسيج يك مجموعه حزب‌الله واقعي است

اما مگر جهانِ خونریز، حرمتِ سنّتِ آدمیان را نگاه خواهد داشت؟

ماهِ حرام است و خون ریختن آدمیان، ممنوع؛ مگر خونِ بهترینِ آنها، و این ارمغانِ سال جدید است که گویی بنیانِ آسمان را چنین گذاشته اند.

سالِ نینوا چگونه آغاز می شود؟ آیا نینوا جشن خواهد گرفت؟

روزِ آغاز سال است و فرات، سرخ جریان دارد و خون فوّاره می زند. فرات را خوب گوش کنید!

آیا چکاچک شمشیرها را نمی شنوید؟ این خاطراتِ رودِ کهنه است که همچنان در خویش، محفوظ نگاه داشته است. آیا گریه ها را نمی شنوید؟ و نعره های دلیرانه را؟

در فرات، هنوز صدای نمازهای شب عاشورا، قطره قطره و موج موج جریان دارد. فرات هنوز شرمگین است. بیچاره رودِ پیر، قرن هاست کُند و شکسته می رود.

سال کوفه چگونه آغاز می شود؟ آیا هنوز مردانِ پیمان شکن هلهله می کنند و شمشیر می رقصانند؟ و آیا زنان بی شرم، همچنان از پنجره ها سرک می کشند تا کاروان خسته و تشنه ی خارجیانِ از راه رسیده را به تماشا و دشنام بایستند؟

اینک، در مرتفع ترین خاک حجاز ایستاده ام؛ رو به خورشید و دست را بالای چشم هایم گرفته ام تا دورتر را بهتر ببینم. آغاز سال است و ماهِ حرام؛ شمشیرهایی را می بینم که از تیغه هایشان خون می چکد و نیزه هایی که خورشید حمل می کنند و کاروان مهتاب که سوگوار و اسیر می پیماید.

آری این جا، سال جدید، این گونه آغاز می شود.

 مجری: چندتا چهره میشناسی که بتونی دربارشون ۲-۳ دقیقه حرف بزنی؟

جوان/پسر: دیوید بکام.

مجری: بگو یه کم در موردش

جوان/پسر: فوتبالیست تیم منچستر بوده.به خاطر بازیکن شماره ۷ انگلیس به انگلیس اومده و بازیکن منچستر یونایتد شده و شماره ۷ این تیم رو پوشیده و بعد از چند مدت به تیم رئال مادرید رفته و شماره ۲۳ این تیم رو پوشیده و بعدش به یکی از تیم های امریکایی رفته که..

مجری: چمران چی؟

جوان/پسر: چرا میشناسم.خیلی انسان بوده.

مجری: درباره ی همت میتونی برامون صحبت کنی؟

مجری: اطلاعاتی دربارش داری؟

جوان/پسر: نه والا

هفته ی بسیج گرامی باد

صحبت از استخوان و پلاک دیگر بس

مثنوی شعله های آبی!" سروده‌ای از محمدحسن حسینی که حکایت از درد دل های پدری بسیجی با پسرش دارد

اي جماعت جنگ يک آئينه است
هفتة تاريخ را آدينه است
لحظه‌اي از اين هميشه بگذريد
اندرين آئينه خود را بنگريد
داغ بود و اشک بود و سوز بود
آه ! گويي اين همه ديروز بود
اينک اما در نگاهي راز نيست
در گلويي عقدة آواز نيست
نسل‌هاي جاودان فاني شدند
شعرها هم آنچه مي‌داني شدند
روزگاران عجيبي آمدند
نسل‌هاي نانجيبي آمدند
ابتدا احساسهامان ترد بود
ابتدا اندوههامان خرد بود
رفته، رفته خنده‌ها زاري شدند
زخم‌هامان کم‌کمک کاري شدند
عقده‌ها رفتند و علّت مانده است
در گلويم حاج همت مانده است
زخميم اما نمک بي‌فايده است
درد دارم ني‌لبک بي فايده است
عاقبت آب از سر نوحم گذشت
لشکر چنگيز از روحم گذشت
جان من پوسيد در شبغاره‌ها
آه اي خمپاره‌ها، خمپاره‌ها ... !

- محمدحسين جعفريان